Μεγάλες αλλαγές.

Καλοτάξιδες οι καινούριες μηχανές για τους δύο από την ομάδα. Αυτή τη φορά οι μέρες ήταν λίγο πιο ήρεμες. Όσο κι αν η λέξη ηρεμία δεν ταιριάζει σ’
αυτούς τους ανθρώπους. Πολλά τα χιλιόμετρα, πολλές οι παραστάσεις. Τα κεράκια για λόγους υγείας απέχουν περίπου από το αλκοόλ και αυτό δεν σημαίνει ότι η διαμάχη έχει σταματήσει.
Και κάπου εδώ και στη μέση μιας ολοκληρωτικά σοβαρής συζήτησης, καθώς οι επτά πλατσουρίζουν και ο ένας προσπαθεί να κοιμηθεί, γεννήθηκε η ιδέα στο μυαλό της Έφης. Η ιδέα αυτή που πραγματοποιήθηκε και σε λίγες μέρες θα ζήσουν όλοι μαζί στο Βόλο.
Η σελίδα μας. Η ζωή μας. Οι στιγμές μας.

Δάκρυσα πολλές φορές καθώς συγκέντρωνα τα γεγονότα και γέλασα άλλες τόσες. Ακόμη και τώρα που γράφω τα κείμενα. Αυτό το μαζί αγγίζει τα 35 χρόνια περίπου. Μια ολόκληρη ζωή. Έγιναν πάρα πολλά σ’ αυτό το διάστημα και ανεξάρτητα αν αυτά τα πολλά ήταν ευχάριστα ή δυσάρεστα, οι άνθρωποι ήταν εκεί. Στάθηκαν ο ένας δίπλα στον άλλο με όποιο τρόπο ο καθένας μπορούσε. Κάποιες φορές διαφωνήσαμε. Είναι η διαφορετικότητα των ανθρώπων. Ποτέ όμως δεν αφήσαμε τη διαφωνία να ενοχλήσει τις καρδιές μας. Μάθαμε ν αγαπάμε τα υπόλοιπα μισά μας με ότι κουβαλούν αυτά στην ψυχή τους. Κανείς δεν μέτρησε το πολύ ή το λίγο. Μέτρησαν όλοι το μαζί. Και προχώρησαν. Και θα συνεχίσουν να προχωρούν μαζί. Αγάπη το λένε.

Σας ευχαριστώ όλους σας γιατί αποτελείται κομμάτια μου. Γιατί ξέρω ότι θα σας βρω εκεί όταν σας χρειαστώ.
• Γιατί ο κουμπάρος μου ξέρει να δίνει.
• Γιατί η Δώρα ξέρει ν ακούει.
• Γιατί ο Νίκος ξέρει να φωνάζει όταν πρέπει.
• Γιατί η Γιώτα ξέρει να χαμογελάει όταν δεν χαμογελάω.
• Γιατί το κεράκι μου κάνει την καλύτερη ψυχοθεραπεία.
• Γιατί η Μαρία αποτελεί ήρεμη δύναμη.